De boekenplank van de maand september

Ik vertel op deze website dat ik kamers vol oude sportboeken wil verzamelen. Elke maand bezoek ik kringloopwinkels en 2dehandsboekhandels. Ook snuister ik in de plooien van het internet. Ik zoek oude sportboeken, maar ben niet blind voor elpees, singles en andere sportmemorabilia.

‘Man with a Racket’ | Pancho Gonzales & Cy Rice

Som de grootste namen uit de tennisgeschiedenis op en wellicht staat Pancho Gonzales niet bij de eerste tien die je te binnenschieten. En toch behoort Ricardo Alonso ‘Pancho’ González, in 1928 geboren in Los Angeles, tot de allergrootsten.

In eerste instantie in letterlijke zin. Met zijn plusminus 1m90 was Pancho een stuk groter dan zijn concurrenten. Zo omschreef Tony Trabert, meervoudig grandslamwinnaar tijdens de jaren 50, hem in de Los Angeles Times als volgt:

He is the greatest natural athlete tennis has ever known. The way he can move that 6-foot-3-inch frame of his around the court is almost unbelievable. He’s just like a big cat. Pancho’s reflexes and reactions are God-given talents.

Als tennisspeler was Gonzales een autodidact met een stevige opslag en dynamisch serve-and-volley-spel. Hij was een van de meest competitieve spelers die het mannentennis heeft gekend. Velen hadden dan ook schrik van hem. “He gets meaner every time you play him,” aldus Rod Laver in The New York Times.

Maar ook het palmares van Pancho Gonzales staat als een appartementsblok. Zo won hij in 1948 en 1949 de US Open, alvorens een jaar later over te stappen naar de professionals. Daardoor mocht hij niet langer deelnemen aan grandslamtoernooien, maar toerde jarenlang met de beste tennisspelers van dat moment de wereld rond. Gonzales won tijdens die jaren onder meer vier keer de Wembley Championships en acht keer de US Pro Tennis Championships.

Het lijden van de ghostwriter

Het is tijdens die periode, in 1959, dat ‘Man with a Racket’ verschijnt, een officiële biografie opgetekend door Cy Rice. Die sprong aanvankelijk een gat in de lucht bij het voorstel om een boek te schrijven over een van de beste tennisspelers te wereld. Daar dacht hij na de eerste kennismaking met Pancho Gonzales anders over:

Interviewing Pancho is analogous to squeezing a slippery tube of tooth paste with a blocked passage. Nothing, of course, comes out. If I’d known then what I do now, and had been given a choice of helping put the book together or climbing Mount Everest, barefooted and in my shorts, I would have taken the latter.

Het duurde tot Pancho op een dag voor Rices deur opdook en vertelde dat hij klaar was om te babbelen. En babbelen deed hij. Urenlang, waarna hij vertelde dat hij nu meer woorden had gesproken dan de twee jaren voordien.

Een beeldenstormer in een conservatieve tenniswereld

Rice wist als ghostwriter uiteindelijk een entertainend boek uit de pen te duwen dat een goed inzicht geeft in de tenniswereld tijdens de jaren 40 en 50. ‘Man with a Racket’ telt 21 hoofdstukken en wisselt af tussen het persoonlijke en tennisleven van Pancho Gonzales, aangevuld met passend beeldmateriaal.

Het voorlaatste hoofdstuk bestaat uit een reeks vragen met korte en krachtige antwoorden. Ze zijn soms amusant en geven een goede kijk op Gonzales’ persoonlijkheid.

  • Q. Do spectators bother you?
  • A. Only by staying away from my matches.
  • Q. Do you believe in lessons?
  • A. For everyone in the world except myself.
  • Q. Are you romantically inclined?
  • A. I’m of Latin temperament.
  • Q. Name your favourite tennis book.
  • A. The one you’re reading.

Pancho Gonzales in de Open Era

1959 is niet het einde van Pancho’s tenniscarrière. Wanneer in mei 1968 de Open Era start, en professionals opnieuw kunnen deelnemen aan grandslamtoernooien, is Gonzales er inmiddels 40. Op Roland Garros wint hij van titelverdediger Roy Emerson alvorens in de halve finales te verliezen van Rod Laver.

Een jaar later, op zijn 41ste, verslaat hij op Wimbledon met wervelend serve-and-volley de 25-jarige Charlie Pasarell. De wedstrijd, over twee dagen gespreid, duurt 5u12, de langste wedstrijd op Wimbledon tot Isner – Mahut in 2010. Gonzales neemt pas halfweg jaren 70 definitief afscheid van het professionele tennis. Hij overlijdt in 1995 in Las Vegas op 67-jarige leeftijd.

A.S. Barnes and Company, New York, 1959, eerste druk, 254 pagina’s


Ik schreef eerder over deze sportboeken (klik op de titels voor meer info):

De boekenplank van de maand juli

Ik vertel op deze website dat ik kamers vol oude sportboeken wil verzamelen. Elke maand bezoek ik kringloopwinkels en 2dehandsboekhandels. Ook snuister ik in de plooien van het internet. Ik zoek oude sportboeken, maar ben niet blind voor elpees, singles en andere sportmemorabilia.

‘The Education of a Tennis Player’ | Rod Laver & Bud Collins

Met het tennisseizoen in spagaat tussen Wimbledon en de US Open deze keer aandacht voor Rod Laver. Laver won zowel in 1962 als 1969 de Calendar Grand Slam – het winnen van elk van de vier grandslamtoernooien in één kalenderjaar. Die laatste dus exact vijftig jaar geleden. Twee jaar later, in 1971, kwam het boek ‘The Education of a Tennis Player’ op de markt.

Rod Laver en de Calendar Grand Slam 1969

‘The Education of a Tennis Player’ is in grote lijnen de neerslag van het tennisseizoen 1969. In 25 hoofdstukken kijkt Rod Laver terug op zijn kindertijd, memorabele wedstrijden en illustere concurrenten. Tennis Hall of Fame journalist Bud Collins levert de vlotte vertelstem die nooit gaat vervelen, doordrenkt met Lavers’ nederigheid. Je moet weten: Rod Laver was ooit een traag jongetje uit Queensland – vandaar z’n bijnaam “The Rocket” – die uitgroeide tot een totaaltennisser die, op dat moment, als de grootste tennisser aller tijden kon worden beschouwd.

Paris in the spring may mean love to some, chestnuts to others, but for me it signifies the toughest two weeks of the year.

De linkshandige Laver ruilde in 1963 de amateurstatus voor het profbestaan. Daardoor mocht hij niet langer deelnemen aan grandslamtoernooien. Pas vanaf mei 1968 – de start van de Open Era – was dat opnieuw het geval. Hij zou elf grandslamtoernooien winnen, waaronder vier keer Wimbledon.

Leuk detail: tijdens het seizoen 1969 verwachtten Laver en echtgenote Mary hun eerste kind. De conversaties, vaak aan de telefoon, tussen man en vrouw lopen als een rode draad door het boek.

Kleurrijke observaties van tegenstanders

Een heel hoofdstuk is gewijd aan Pancho Gonzales, winnaar van de US Open in 1948 en 1949. Laver beschrijft op smakelijke wijze het verschil in stijl en uitzicht tussen zijn eigen kleine magere zelve (1m73) en de rijzige Pancho (1m88) die met een weelderigere donkere haardos de aandacht trekt.

When we’re playing each other, the contrast is almost comical. Me with my bowlegs and 49.000 freckles, a little guy chasing about. Him with his dark, forbidding face, crowned by the black hair tinged with gray, tall, graceful, gliding. Gonzales is the master gamesman.

Typerend voor Pancho’s aanblik is de openingsronde op Wimbledon 1969 tussen de dan 41-jarige Gonzales en de zestien jaar jongere Charlie Pasarell. De wedstrijd, gewonnen door Gonzales, zou over twee dagen gespreid 5 uur en 12 minuten duren, de langste wedstrijd op Wimbledon tot Isner – Mahut in 2010. De beelden zijn te vinden op YouTube – deze link – en het bekijken waard. Let op het tempo en het constante serve-and-volley.

Ik kocht overigens onlangs een eerste editie van Pancho Gonzales’ biografie uit 1959. Dat boek passeert een van de komende maanden de revue. ;-)

25 hoofdstukken, 25 tennistips

Laver en Collins schrijven na elk hoofdstuk tennistips neer, geput uit allerlei wedstrijdanekdotes. De tekstjes gaan soms heel verrassende richtingen uit, zoals hoe je jouw manier van tennissen moet aanpassen aan je leeftijd.

Older players muster their energy, saving the big serve for when they really need it. They keep their returns low and soft, and use the lob often and well. It’s a great game at any age. So take it easy and enjoy it.

Andere delen gaan over mentale voorbereiding, het ‘killer instinct’, de verschillende basisslagen en hoe het best te spelen tegen tegenstanders die je door en door kent. Korte stukjes die nog altijd relevant zijn.

Het jubileum van de Calendar Grand Slam in 2019

Ook vandaag is Rod Laver alom gerespecteerd in het wereldje. Er is sinds 2017 de naar hem genoemde Laver Cup en zijn Calendar Grand Slam-jubileum werd al uitgebreid gevierd tijdens de voorbije grandslamtoernooien. Zo mocht hij eerder dit jaar op Roland Garros de overwinningstrofee uitreiken aan Rafael Nadal. Ook tijdens de US Open wacht hem ongetwijfeld een warm onthaal.

Voor wie zich meer in de verwezenlijkingen van Rod Laver en het verhaal achter zijn tweede Calendar Grand Slam wil verdiepen, is ‘The Education of a Tennis Player’ een aanrader.

Simon and Schuster, New York, 1971, eerste druk, 318 pagina’s


Ik schreef eerder over deze sportboeken (klik op de titels voor meer info):